17 grudnia 1920 roku Sejm Ustawodawczy uchwalił ustawy o nadaniu ziemi żołnierzom Wojska Polskiego oraz ustawę o przejęciu na własność państwa ziemi w niektórych powiatach RP. Osadnictwo wojskowe miało wzmocnić element polski na Kresach i podjąć pracę nad ich gospodarczych i kulturalnym rozwojem. 15 października 1920 roku do Sejmu Ustawodawczego wpłynął wniosek nagły klubu poselskiego Polskiego Stronnictwa Ludowego „Piast” w sprawie nadania ziemi „na wschodnich rubieżach ziem polskich, rozejmem Polsce przyznanych” zasłużonym żołnierzom Wojska Polskiego, powracającym z frontu.
Komentarze (1)
To, że odrodzone państwo polskie będzie krajem wielonarodowościowym stało się oczywiste jeszcze przed wybuchem I wojny światowej, która przyniosła nam niepodległość. Wywołane było to przede wszystkim wykształceniem się w II poł. XIX w. świadomości narodowej ludów zamieszkujących terytorium przedrozbiorowej RP (Ukraińców, Litwinów, w niewielkim stopniu także Białorusinów), a także polityką zaborców (germanizacja w zaborze pruskim, rusyfikacja w rosyjskim), mającą na celu ograniczenie w jak największym stopniu polskości tych ziem. Naród polski oparł się w większości tym zamierzeniom, nie pozostały one jednak bez wpływu na strukturę narodowościową tych terenów.
Sytuacja Kościoła Katolickiego zmieniła się po tzw. Zamachu majowym. Stosunek władz sanacyjnych do Kościoła był niejednoznaczny: sprzeciwiały się one zbyt silnemu wpływowi Kościoła na politykę, tendencjom do uczynienia z katolicyzmu religii państwowej, z drugiej strony jednak chciały uzyskać jego poparcie (aby ograniczyć wpływy stronnictw prawicowych). Między ideologią obozu rządzącego a nauką kościoła występowały punkty wspólne min. idea solidaryzmu społecznego (przekonanie o konieczności współpracy, a nie rywalizacji poszczególnych grup społecznych, dla realizacji wspólnych celów), jednakże różnice tkwiły w poglądach co do metod ich urzeczywistniania.
Na uwagę zasługuje doprecyzowanie powyższych obowiązków zawarte w podręczniku dla policjantów. Wg niego policjant "winien uważać się za sługę oraz opiekuna publiczności i traktować wszystkich szanujących prawa obywateli, bez względu na ich stanowisko społeczne i wyznanie, równomiernie i z bezwzględną uprzejmością "
Gospodarz, zapytany o powód zamknięcia „sławojki”, skonfundowany odpowiedział: „Dzieciakom w szkołach poprzewracali we łbie i nie chcą już chodzić za stodołę ino srają w wychodku. A tu musi być czysto dla komisyi”.
Wraz z odrodzeniem się II Rzeczpospolitej, na jej ziemiach wykształcił
się nowy system wychowania dzieci i młodzieży, oparty na służbie,
samodoskonaleniu się oraz braterstwu. Harcerstwo, bo o nim właśnie
mowa, powstało na skutek dostosowania do polskich potrzeb
angielskiego skautingu, założonego przez generała Roberta Baden-Powella
. Różnica pomiędzy klasycznym skautingiem a harcerstwem, najlepiej
została ujęta w słowach Andrzeja Małkowskiego: „Harcerstwo to skauting
plus niepodległość”.
W
Polsce pionierami radiotechniki byli oficerowie - Polacy służący w jednostkach
łączności armii zaborczych Dla potrzeb polskiego wojska początkowo odtwarzali
zdewastowane zasoby łączności po zaborcach. Już 4 listopada 1918 roku w
Krakowie, z polowej radiostacji przejętej przez łącznościowców pod dowództwem por. Kazimierza Goebele od
austro-węgierskiej armii zaborczej, popłynęły pierwsze, polskie sygnały radiowe.
Swoje umiejętności polscy radiowcy przeważne zdobywali wcześniej służąc w marynarkach wojennych
państw zaborczych.
